Dag 8: Vrijdag 2 Mei 2008

Vanmorgen werden we ( op aanvraag van ons) om 5.45 gebeld vanaf de receptie: wekservice. Gauw aankleden, slaapgoed in de koffers ( alles paste er nèt in gelukkig) en alles naar de auto gebracht. Het uitchecken ging snel, we hoefde niks te betalen, en dat terwijl we 2 keer naar Virginia Beach en 1 keer naar United airlines hadden gebeld vanaf de kamer! Het vliegveld vonden we ook in èèn keer. Helaas ging het bij het vliegveld nog wel even mis: er missen hier in Amerika regelmatig bordjes bij uitritten e.d. Toen we ergens afgingen ( stond op het bordje) kwamen we boven bij een t-splitsing uit, en daar stond niks meer. Okee, omdraaien dan maar, het was een 2 baans weg. Toen we omdraaiden waren we ineens aan het spookrijden O,jee! Gelukkig konden we gauw omdraaien en zaten we zonder ongelukken weer op de goede kant van de weg. Uiteindelijk kwamen we toch nog bij het verhuurbederijf terecht, hoera!

De auto was snel ingeleverd, en naast onze auto kwam een kruier staan met een grote kar, die onze koffers wel voor een tip naar de inceck balie kon brengen. Ik vroeg hoe hoog die tip moest zijn, en hij zei 10 dollar. Aangezien het gesleep ons van de heenweg nog vers in het geheugen zat, besloten we dit te doen. “hoeven we ook niet te zoeken”lachten we naar elkaar. Onderweg zei de man dat onze koffer volgens hem te zwaar was. Hij mocht 50 pound wegen, en was zo te voelen zwaarder. Wat we wilden, overpakken of boete betalen. Ja, jee, overpakken is leuk, maar waarin dan?  De man zei dat we buiten plastic zakken konden kopen. We betaalden hem, en inderdaad bleek de ene koffer te zwaar. We kregen hulp van een lieve medewerkster van United: Maria. Ze adviseerde ons om een extra koffer te kopen, er zat om de hoek een winkel. Ik er natuurlijk als een speer vandoor, maar de goedkoopste koffer was al 70 dollar, meer dan de boete dus. Ik weer terug. Nee, zei Maria, ik bedoelde om de hoek daar is een winkel met allemaal tassen voor 10 dollar. Nou, nog maar een rondje luchthaven dan: Ja, naast de chocoladewinkel zat inderdaad een tassenwinkel. Alles daar was 15 dollar. Haar grootste tas was nog erg klein, maar beter iets dan niets dacht ik in mijn wanhoop. Daar kwam ik aangehold, met de nieuwe tas. “wat een kleintje”zei Maria, “daar past toch niks in?” Door alle stress ( die toch al ruimschoots bij me aanwezig was, maar dat is een heel ander verhaal) en wanhoop kwamen bij mij de tranen. Gelukkig is Dennis niet zo snel van de wijs te brengen, en gooide met behulp van Maria het overgewicht in een grote plastic zak van United. Maria zorgde nog voor extra zakken, zodat alles heel bleef, en zo ging de zak met een sticker erop mee met de bagage. Terwijl we wegliepen, vroegen de andere dames van United of Dennis wel goed op me zou passen ( en natuurlijk schaamde ik me verschrikkelijk dat ik me had laten gaan).

Na alle controles hadden we nog net even tijd voor een ontbijtje ( was ik even blij dat ik de tijd ruim genomen had!) We aten allemaal een egg cheese sandwich, maar er was ook niet veel anders. We zaten dus niet lang bij de gate, of we konden het vliegtuig al in. 2 uur later landden we al op Washington dc. Het was inmiddels 11.00 uur. We hadden al snel onze bagage van de band gehaald ( het was nu wel een hele berg) en namen voor 3 dollar een karretje. Zonde van het geld achteraf, zo ver was het nou ook weer niet naar de shuttleservice voor de huurauto. Met het shuttlebusje werden we naar Alamo gebracht. De vrouw achter de balie vroeg wat voor auto we in Orlando meegekregen hadden. We vertelden dat dit een Toyota 4RAV was, maar die hadden ze hier niet zei ze. We moesten maar in het vak van midi suv zoeken welke auto we wilden. Eenmaal bij dat vak stonden er bijna uitsluitend 4RAV’s ! Dennis wilde liever de Dodge meenemen, maar die stond helemaal in het midden, die kon je niet wegkrijgen daar. De Jeep cherokee leek wel iets minder bagageruimte te hebben, dus namen we toch maar weer de Toyota 4RAV.

Met een zeer onduidelijk kaartje reden we naar Washington. Toen we eenmaal in Washington waren maar mijn goede kaartje uit de tas gehaald, maar we konden de straat er niet op vinden. Na even rondgereden te hebben toch maar gevraagd. Het hotel zat in de 500H straat. Ik keek steeds op de kaart naar 500, maar het bleek dus de H straat nummer 500 te zijn. Ja, toen zag ik hem ook op de kaart staan. We zaten er al vlakbij, en reden er in 1 keer naartoe. We logeerden in het Redroof inn Downtown Washington.

Terwijl Dennis de auto in een parkeergarage parkeerde deden wij vast een korte broek aan, en zodra hij terug was konden we Washington gaan verkennen. Het was inmiddels 14.00 uur. Gewapend met kaart gingen we op weg.

Op de hoek kreeg ik al te horen”mam, ik heb honger”. Geen wonder gezien de tijd, en ons kleine ontbijt. Ik beloofde zodra het kon iets te halen. Het eerste wat we tegenkwamen was Mac Donalds. We namen alleen even een cheeseburger, en gingen weer verder. Een paar hoeken verder zat starbucks “o, lekker Frappuchino” hoorde ik al, en natuurlijk gingen we overstag. Alles bij elkaar toch al zeker 2 straten gelopen en alweer 3 kwartier verder, dat schoot lekker op zo. Maar gelukkig, zover zaten we helemaal niet van de National Mall af. Al snel zagen we in de verte het Capitool opdoemen. Bij de National Mall Staken we over en liepen naar rechts, richting het Washington Monument.

Bij het Washington Monument ging Dennis even kijken of het zin had om kaartjes te halen, de kinderen en ik gingen lekker in het gras zitten. Toen Dennis terugkwam zei hij dat de rij wel erg lang was, dat we beter eerst even verder konden kijken, zoveel tijd hadden we nou ook niet meer. En daar had hij gelijk in. We zetten koers naar het Witte Huis. We zagen dat er mensen dichterbij voor het hek stonden, maar zagen zo gauw niet hoe je daar komen moest, waarschijnlijk moest je dan een ticket hebben. Nou ja, daarvoor zit er een zoom- knop op het fototoestel, het ging prima zo!

 Vanuit het Witte Huis liepen we naar het wo 2 Memorial. Dit zag er erg mooi uit, en we hebben er even uitgebreid rondgekeken. Er waren ook een aantal schoolklassen foto’s aan het nemen, dus we ontkwamen er niet aan ze op onze foto’s te hebben. Maar het heeft ook wel weer wat. We liepen langs het water naar het Lincoln Memorial. Aan de overkant zag ik de schoolklas ook die kant oplopen, dus ik versnelde mijn pas wel een beetje. ( arme Rens, hij wilde zo graag naar de kuikentjes kijken…) En gelukkig, we konden nog even foto’s maken zonder een hele groep erop te hebben. We liepen bovenaan de trap nog even om het gebouw heen. Volgens mij was dit helemaal niet de bedoeling, want ik zag niemand dit doen, dus zijn we maar gauw weer terug gegaan. Inmiddels hadden we we dorst gekregen. Het was best warm ( ca 27 graden) en dat in combinatie met het wandelen maakt wel dorstig. Gelukkig vonden we een kiosk daar in de buurt, en omdat er geen stoeltjes vrij waren gingen we maar even op de stoep voor de bussen zitten. Na deze korte pauze vervolgden we onze weg langs de Korea memorial, 1e wo memorial en zo langzamerhand kwam het Capitool ook weer steeds dichterbij. Inmiddels begonnen de kinderen te klagen dat ze zere voeten kregen. Nou mopperen ze haast nooit als we flinke stukken lopen, dus dan moeten ze wel echt moe geweest zijn.

Bij het Capitool namen we nog wat foto’s. Inmiddels was het alweer 18.30, dus we besloten richting hotel te lopen en onderweg ergens een restaurantje op te zoeken. We haalden even gauw geld bij “washingtons oldest bank”( we kunnen steeds maar 60 dollar opnemen, dat schiet lekker op) Wel grappig om ingebeiteld te zien staan “interest on your saving account” dat was destijds schijnbaar helemaal nog niet gebruikelijk, besef je je op zo’n moment dan.

In de 6 street was het enorm druk, helemaal in de buurt van het Verizon center, er was daar zeker wat te doen. alle restaurantjes zaten dan ook bomvol. Uiteindelijk vonden we een plekje bij “Fuddruckers” De naam klonk niet aantrekkelijk, maar het was er best lekker. Het was wel een hamburgertent, maar anders dan mac Donalds ofzo. We moesten een naam doorgeven die ze om zouden roepen als het eten klaar was. We besloten “Dennis” door te geven, omdat dat een bekendere naam is in Amerika. Dennis zag hem “Dannes”opschrijven, en bleef maar een beetje in de buurt hangen. We hadden lekkere hamburgers, jammer dat we er pas toen ze op waren achter kwamen dat je er naar eigen smaak allerlei soorten salade op kon gooien! Dennis zei dat ik ook gewoon wat sla apart kon gaan halen, maar dat zag ik niemand doen, dus dat deed ik ook maar niet.

Toen we bij Fuddruckers over wilde steken zagen we politie auto’s met sirenes een legertank escorteren. Waarschijnlijk gingen ze naar de National Mall, daar hadden we al gezien dat er een soort tentoonstellinkje over het leger stond. Dennis stond dit op zijn gemak te filmen. Ik was even bang dat dit niet mocht ( Staatsgeheimen!!) en hij hierop aangesproken zou worden, maar niemand die op die rare nederlander lette.

Weer een straat verder was de straat afgezet. Overal stonden politie agenten. Dennis wilde toch nog een blokje omlopen om te zien wat er aan de hand was. We zagen politie agenten in kogelvrije vesten lopen, en ze leken wel ergens naar te zoeken bij van die postbusjes met gratis folders. We zeiden tegen elkaar dat er misschien wel een bommelding was geweest. We stonden nog even in de buurt en liepen toen naar het hotel terug.

Gauw de jongens onder de douche gezet, en naar bed gebracht. Zelf haalden we nog wat te drinken van een machine op de gang ( voor maar 1 dollar) en gingen daarna zelf ook douchen ( wat heerlijk, hier hingen 4 handdoeken!) en naar bed.

 

Dag 7: Donderdag 1 Mei 2008

Vandaag Onze laatste dag in Orlando. Iedereen werd pas om 8.00 wakker, dus dat was wel lekker. Voor het ontbijt reden we vandaag naar Sizzlers. We kregen daar een gezellige ronde tafel, en kregen al snel de thee en koffie die we besteld hadden.Helaas hadden ze de theezakjes alvast in de theekoppen gedaan, en hierdoor was het veel te sterk geworden. De ober bracht ons meteen nieuwe, goede service. We gingen bij het buffet eten halen, en het assortiment hier vonden we eigenlijk veel beter dan in Ponderosa. Er stonden hier gewone boterhammen, croissants, geroosterd brood ( waar ze niet alvast boter ingesmolten hadden, dus gewoon droog) meer soorten vers fruit zoals kiwi, sinaasappels en appels, en er stond aardbeienyoghurt. Wij vinden muesliproducten altijd veel lekkerder met Yoghurt, dus alles bij elkaar hebben we best uitgebreid van het buffet gegeten.

Toen de buikjes vol waren zijn we naar de Premium outlets gereden. Wel grappig hoor, afgezien van een familie die fanatiek in oranje hup holland shirts liepen, hadden we deze week nog geen nederlander ontmoet, nu in deze outlet hoorden we bijna alleen maar nederlands! Maar goed, de eerste winkel die we binnenliepen was Timberland, en hier kwamen we meteen met een volle tas naar buiten. (slippers voor mij, schoenen voor Dennis en sandalen voor Rens) We hebben zo nog aardig wat bij elkaar geshopt. Wat word je ineens hebberig als je deze prijzen ziet. We hebben ons nog wel ingehouden, en alleen alles van ons lijstje gekocht, je moet het immers ook allemaal weer mee nemen, en de koffer lag ook nog helemaal vol kadootjes en etenswaren.Helaas konden we geen spijkerbroek voor Dennis vinden ( en hij had ze het hardst nodig van ons allen) Als we naar zijn maat vroegen werden we aangekeken alsof we van Mars kwamen. Maar voor ons drietjes hebben we wel broeken gekocht ( en t-shirts en een pet).

’s middags hebben we aan het zwembad van het hotel gezeten. Lekker lui een boekje lezen en wat zwemmen. Terwijl de mannen nog even aan het zwembad bleven ben ik naa een tijdje naar de kamer gegaan om een beginnetje te maken met inpakken. De hele familie even onder de douche, en naar Applebees gereden voor het eten. We hebben prima gegeten.

Na het eten wilden we nog wel even naar de Wallmart, natuurlijk nam dit nog wel even wat tijd in beslag. We hebben als souvenir uit Florida voor de jongens een badlaken gekocht ( Timo koos er een van de Pirates of the Caribean, Rens wilde er eentje van Stich) Ook t-shirts van Florida, en een stapel onderbroeken voor Rens. Ze zijn allemaal vies, en het duurt nog 2 dagen voor ik ze bij Ellie kan gaan wassen vandaar! Het bleken trouwens erge charmante te zijn: alleen de tentstokken waren er niet bijgeleverd!De jongens hadden in nederland gespaard voor de Nintendo DS, maar hier in de wallmart waren ze uitverkocht. Ik sprak met de jongens af dat ze die beter in Virginia konden gaan kopen omdat daar iets minder europese toeristen zijn die dit allemaal willen hebben. We hadden weer even genoeg koffervulling, dus we konden weer terug naar het hotel. Ik wilde de jongens op tijd in bed hebben want de wekker gaat morgen erg vroeg.

Dag 6: Woensdag 30 April 2008

Vandaag is het koninginnendag, en het is geloof ik voor het eerst van ons leven dat we nu niet in Amsterdam rondlopen. Toch misten we het vandaan helemaal niet, doordat je daar nu helemaal niet in zit.

Vanmorgen sliepen de kinderen wat langer, dus hebben we ze lekker laten liggen ( en zelf het goede voorbeeld gevolgd) We namen ons ontbijt op de kamer (Cruesli) en reden “even”naar de Wallmart om drinken, broodbeleg en chips te kopen. Altijd gevaarlijk natuurlijk om “even” in zo’n grote winkel te lopen. Er is zoveel te zien!

Het zal dan ook niemand verbazen dat we uiteindelijk vrij laat bij Aquatica aankwamen. Nog even gauw een broodje gegeten en naar binnen. Natuurlijk waren alle stoelen in de schaduw bezet, dus gingen we maar op onze handdoeken in de schaduw zitten. ( we waren al een beetje verbrand, dus liever niet in de volle zon). Natuurlijk waren er mensen die keken alsof we bovenop ze gingen zitten, wat erg meeviel hoor, op het strand zit iedereen véél dichter op elkaar. Maar het stomme daarvan is: haast niemand zit de hele dag op z’n plek, dus hoeveel last kun je er nu helemaal van hebben?

We gingen eerst de roarapids doen ( met een zwemvest om door een stroomversnelling floaten).

 Daarna naar de dolphin plunge, want die hadden we steeds op het plaatje gezien dus die moesten we wel even doen. Het grootste deel kom je door een dichte buis en zie je dus niks. Aan het eind is de buis een klein stukje doorzichtig, maar dan ga je zo snel dat je er weer door bent voor je er erg in hebt. Overigens zwemmen er maar 4 kleine dolfijntjes , de kans dat ze net langs komen als je voorbij komt is klein, maar het gaat om het idee!

Na deze glijbaan gingen we in een zwemband drijven door loggerheadlane. Daarna wilden Dennis en ik wel eventjes in het zonnetje zitten. Natuurlijk konden kinderen daar niet op wachten en  deden zij ondertussen de Walhalla Wave en de HooRoo Run. Ze mochten met z’n tweetjes in een band, en werden alleen een beetje nerveus toen iedereen hele verhalen tegen ze in het engels afstaken, en wij niet bij ze waren om dit te vertalen.

Na een poosje gingen Dennis en ik weer mee op pad. Dit keer naar de Whanau Way. Ook hier kon je met z’n tweetjes in een band. Er waren 2 soorten glijbanen, maar wel in 4 kleuren. Natuurlijk moesten alle kleuren uitgeprobeerd worden! Ook moesten de golven meegemaakt worden in Cutback Cove en Big Surf Shores. Helemaal met de zwemvesten aan konden de kinderen hier geen genoeg van krijgen. Dennis is nog even met de kinderen van de Twisters gegaan, dit leek mij maar niks.

Rond vijven liepen we naar de uitgang van het park. Het was een heerlijke dag. Zo kregen we echt een vakantiegevoel met de zon, het water en het strandje erbij. Toch vonden we Aquatica niet superbijzonder als glijbanenpark, ik zou er als ik ooit nog eens in Orlando zou komen niet persé naartoe terug willen.

We hebben een pizza gegeten bij de pizzahut, en reden na het eten nog even naar de festival Bay mal. Eigenlijk was het de bedoeling om te zien wat de spullen normaal kosten, voor we morgen naar een outlet zouden gaan, maar die artikelen zagen we daar niet. Toch even gezellig rond gelopen, ijsje gegeten, koffie gedronken (Dennis tenminste). We waren weer op tijd terug zodat de kinderen nog een beetje op tijd naar bed konden. We wilden ook nog even lekker een douche nemen. De schoonmaakster had wéér maar 2 handdoeken achtergelaten. Nou ja, dan maar delen hoor!

Dag 5: Dinsdag 29 April

Vanmorgen werden we zowaar pas om 7.30 wakker. Omdat het een beetje laat was voor een ontbijtbuffet besloetn we naar Ihop te rijden voor het ontbijt. We namen meteen onze zwemspullen mee, want we zouden naar Aquatica gaan. Toen we eenmaal de deur uitliepen vonden we het eigenlijk best wel fris voor een waterpark, en al gauw kwamen we tot de conclusie dat Magic Kingdom een betere optie was met dit weer.

Supergoedkoop was de Ihop nou ook weer niet, maar ja we zaten er nu eenmaal. Ik nam 4 pannekoeken met aardbei, banaan en slagroom ( daty zou je in Nederland toch ook niet verzinnen als ontbijt?) Dennis net zoiets maar dan met bosbessen. Bij de kindermaaltijden stonden geen naturel pannekoeken, dus nam Timo die van de volwassen gerechten. Rens had wel een kindermenu met 2 pannekoeken en een omeletje. Nou, daar kwam de bestelling aan hoor. Mijn hemel, dat was echt véél!! Timo had 5 enorme pannekoeken op zijn bord waarvan hij er maar 2 opkreeg. Wij aten ons bordje wel keurig leeg, maar zaten flink vol. Hier konden we bijna de hele dag wel op teren!

Door de wisseling in keuze vanmorgen waren we wel een beetje laat bij Disney Magic Kingdom. We parkeerden de auto om half 11. Maar het viel nóg mee vonden we. In dit park was het aanmerkelijk drukker en we spraken af dat iedereen in elk geval 1 ding mocht zeggen wat ie het liefst wilde doen, en verder zouden we wel zien. Omdat Timo Peter pan’s flight koos, en Rens It’s a small world liepen we eerst naar fantasyland. Toen we langs de 3d show van Mickey liepen zagen we dat de wachttijd maar 10 minuten was, dus deden we die meteen maar. Rens zag de bui alweer hangen ( 3D-Ojee) maar hij vond het toch erg leuk. We haalden een fastpass voor Peter Pan en liepen meteen door naar It’s a small world. Daarna zijn we even met de missisippi boot geweest, en besloten daarna een fastpass te halen voor big thunder mountain. Eigenlijk kon dit dus niet omdat we de fastpass van Peter pan nog hadden, maar de medewerker gaf ons toch fastpassen. Inmiddels konden we terug voor Peter Pan’s flight. Timo vond hem wel tegenvallen, maar Rens vond het erg leuk. We liepen terug naar big thunden Mountain ( ik heb het idee dat ik datzelfde stukje wel 10 keer gezien heb die dag). Vooral Rens vond hem helemaal geweldig.

Inmiddels begon de parade, dus gingen we meteen even kijken. Gelukkig mochten de kinderen voor een paar mensen op de grond zitten dus ze konden het goed zien. Wij konden het ook zien. Wel geen superplek om mooie foto’s te maken, maar wij hadden er dan ook geen half uur staan te wachten. De parade begon zodra we stonden. Na de parade even een ijsje gegeten en naar Mickey’s toontown gelopen. Even in de kinderachtbaan en Rens mocht spelen in de boot van Donald. We hebben het huis van Mickey nog even bekeken en daarna de trein naar Frontierland gepakt.

Dennis wilde de attraktie van de Pirates of the carribean nog even doen, en we deden ook nog even de junglecruise (hier stond nog best een aardige rij trouwens, misschien waren er inmiddels ook mensen “overgehoppt”naar Magic Kingdom?!) We liepen nog langs de boomhut van de Robinssons ook erg leuk, we hebben dit deel vorige keer volgens mij helemaal niet gezien! Toen gingen we maar weer eens naar de auto.

We reden naar downtown Disney om te gaan eten bij het rainforestcafè. Daar aangekomen moesten we ons bij een balie melden. Het zou ongeveer een uur gaan duren voor er plaats was. Omdat ik een terras buiten gezien had, en het door de airco binnen vaak zo koud is, vroeg ik of ik mijn voorkeur uit kon spreken voor een tafeltje buiten. Als we buiten wilden eten konden we om lopen, en hoefden we waarschijnlijk maar een half uur te wachten zei de mevrouw. Toen we om liepen, konden we bijna meteen aan tafel. Nadeel was natuurlijk dat we niet in het oerwoud, en het onweer zaten, maar het voordeel was dat we een tafel pal aan het water hadden. Prachtig om daar te zitten met de ondergaande zon, en alle lichtjes die we ineens rondom het meer zagen. De taxiboten voeren af en aan, zon/maan schittering op het water: wat een wereldplek! Ook erg lekker gegeten trouwens. Timo nam een kindermenu van garnalen en kip, ik nam een combo van biefstuk, spare ribs en gamba’s,Dennis een enorme spare-ribs, voor Rens namen we alleen patat. Rens is dol op spare-ribs maar die stonden niet op het kindermenu, door een grote portie te nemen kon Dennis hem makkelijk met Rens delen. Hij heeft genoten!Na het eten zijn we nog wel even naar binnen gegaan om te wachten op het onweer.

We hebben nog even rondgelopen in downtown Disney, natuurlijk uitgebreid in de megagrote Disneywinkel gekeken (en gekocht natuurlijk), ook de legowinkel binnengegaan, en toen werd het wel weer eens tijd om terug te gaan naar het hotel.

Dag 4: Maandag 28 April 2008

Het ontbijt deden we vanmorgen op de kamer ( Yoghurt met cruesli). We waren lekker op tijd de deur uit en om half 10 parkeerden we de auto bij Universal. Het was helemaal niet druk, en bij de ticketverkoop waren we meteen aan de beurt.

De eerste attractie die we zagen was schrek, daar zijn we meteen maar heen gegaan. Er stond geen rij, we konden zó doorlopen. Rens vond het erg eng en heeft steeds met een hand van mij, en later met die van Dennis voor zijn ogen gezeten. Wij vonden het wel erg leuk. Daarna liepen we naar Jimmy Neutron, waar we wel 10 minuten moesten wachten. Leuke attractie, maar mijn maag vond van niet. De kinderen hadden het nog even druk met het persen van muntjes daar, en onderweg kwamen we ook nog Schrek en Fiona tegen waarmee we op de foto gingen.

We liepen naar ET. Rens was bij elke attraktie bang dat hij het eng zou vinden, maar gelukkig viel het steeds wel mee. ET vond hij erg leuk ( wij ook) Omdat we nu toch in het kinderdeel waren zijn we meteen maar in de achtbaan van Woody woodpecker geweest. Op een bankje in de buurt aten we meteen maar even een van onze meegenomen broodjes op. We gingen in de rij staan voor de Simpsons. Hier was het best druk, waarschijnlijk omdat deze attraktie pas net open is. Tijdens het wachten konden we kijken naar een film van de Simpsons. Later bleek dat deze film het verhaal was wat vooraf ging aan ons “avontuur” dat was wel erg grappig. Ik denk dat we ongeveer 45 minuten in de rij hebben gestaan voor we aan de beurt waren, dus het viel nog best wel mee. Het was een soort interactieve film ( zoals bij Jummy Neutron) wel erg leuk. Toen we eruit kwamen werd ons gevraagd een enquette in te vullen over hoe we het vonden. Nog even ons laatste broodje naar binnen gewerkt en doorgelopen naar Man in Black. De rugzak mocht niet mee naar binnen, en de kluisjes ernaast bleef voor ons een raadsel hoe het werkte dus uiteindelijk ben ik bij de tas gebleven en is Dennis met de kinderen naar binnen gegaan. Ook hier stond een rij van hooguit een kwartier, dus zo lang duurde het niet voor ze terug waren. We zijn het pad verder gevolgd en kwamen langs Jaws. Hier ben ik met Timo ingegaan, Dennis bleef met Rens wachten. Timo is niet zo bang uitgevallen, maar schrok toch wel toen de haai precies naast hem uit het water kwam. Dennis wilde graag in Disaster, maar Rens wilde dit niet. Daarom ging Dennis met Timo hierin, en liep ik met Rens nog even terug naar het kinderdeel. Rens heeft zich prima vermaakt met klimmen, een paar keer van de aterglijbaan, en een paar keer met de Woodywoodpecker achtbaan. Het duurde lang voor Dennis en Timo terugkwamen, en even was ik bang dat we het niet duidelijk genoeg hadden afgesproken en zij misschien daar op ons stonden te wachten. Maar uiteindelijk kwamen ze wel.

Inmiddels hadden rens en ik het wel gezien, en liep Timo te balen dat hij niet meer in Revenge van de mummie mocht ( waar dus wel een flinke rij stond) Jammer voor Timo, maar we gingen terug naar het hotel.

Na ons even opgefrist te hebben gingen we eten bij Olive Garden. “Waarom wéér met de auto mama, kunnen we niet lopen?” “Nee schat, dat is te ver” een paar straten verder “hee hier is het al!” “Dat hadden we makkelijk kunnen lopen mam!” “Ja maar we zijn nu in Amerika schat”.Ik heb heerlijk sla gegeten, en pasta met garnalen het was erg lekker! 

Dag 3: Zondag 27 April 2008

Vanmorgen, nou nee vannacht, werden de kinderen al om 4.00 wakker! Omdat ze samen bleven praten en druk doen heb ik Timo naar mijn bed gestuurd, en ging ik zelf naast Rens liggen. Helaas kwam ik daarna niet meer zo goed in slaap, en heb ik zeker tot 6.00 de wekker nog regelmatig gezien. Toen ik 7.30 wakker werd bleek ik dus toch nog even geslapen te hebben, en de kinderen ook. We gingen ontbijten bij Ponderosa (lekker dichbij), en het plan was om vandaag naar Universal studio’s te gaan. Toen de vrolijke ober van Ponderosa naar onze plannen vroeg en wij vertelden dat het Universal werd, zei hij dat het daar een prachtige dag voor was. Vandaag zou het prachtig weer zijn, morgen werd het iets minder omdat er regen werd verwacht. Morgen hadden we het strand op de planning staan, dus besloten we het maar om te draaien. Je kunt beter in een pretpark een bui krijgen dan op het strand vonden wij.

Om 10.00 zaten we in de auto.Rens zag op een bordje “toll”staan, en maakte een grappige opmerking: nu weet ik waarom dat een tolle weg is ( toll is leuk in het duits) die weg gaat alleen maar naar leuke dingen toe! ( er stond daar ook richting Disneyparken)

 De planning was om eerst naar Tarpon Springs te rijden. Ik had tijdens het voorbereiden van de reis veel boekjes van Florida gelezen, en had ergens ( toen ik op zoek was naar walvissen, dolfijnen, manatees) zien staan dat Tarpon Springs een leuk plaatsje was in griekse sfeer, en dat het bekend was om de sponsvisserij. Op zich was Tarpon Springs niet moeilijk te vinden, maar omdat er nergens bordjes stonden met centrum hebben een heleboel buitenwijken van Tarpon Springs gezien. In het begin erg leuk al die typisch amerikaanse huizen te bekijken, maar na een tijdje wil je ook wel eens bij je doel aankomen. Uiteindelijk belandden we op een niet al te groot, rustig strand waar we even lekker onze handdoekjes neerlegden. Meteen maar onze meegebrachte broodjes gegeten, en Rens heeft steeds gezwommen.

 We zagen veel bootjes annex vliegtuigjes door het water racen en dan opstijgen, erg leuk om naar te kijken! Na anderhalf uur stapten we weer op. We deden nog een laatste poging om het centrum van Tarpon Springs te vinden maar helaas… Het kostte nog de nodige moeite om op de doorgaande weg te komen. We besloten naar Clearwater te rijden. Bij een benzinepomp even flesjes drinken gehaald ( die de jongens op de achterbank in bekerhouders konden plaatsen als ze de armleuning tussen hun in naar beneden klapten: dát was interessant!)

In Clearwater parkeerden we de auto en liepen richting zee. Onderweg kwamen we een hele grote starbucks tegen, waar we op het terras nog even een frappuccino dronken.

  Daarna verder gelopen, waar geen strand maar een kade bleek te zitten. We zaten nu in downtown Clearwater, niet in Clearwater beach! Dus maar weer naar de auto en verder gereden. We kwamen in een heel gezellig en levendig badplaatsje terecht. Nadat we met veel moeite een parkeerplekje vonden, liepen we naar het strand. Er stonden leuke opblaasbare speeltoestellen voor de kinderen in de vorm van een haai, en een soort bungee jump apparaat. Het was een prachtig wit strand, en we wandelden even over de boardwalk om goed te kunnen kijken naar het witte zand en het blauwe water. We zagen pelikanen in zee, het was echt een strand uit een film prachtig!

De kinderen mochten nog even een uurtje de golven in, dat vonden ze geweldig. Voor ons was het een openbaring dat Rens zich zo vermaakte in de zee, want hij wil nooit het water in als we aan zee zijn. Het zoute water doet te veel pijn aan zijn eczeem. Maar nu zei hij stralend dat het na een tijdje geen pijn meer doet. Er kwam een piratenschip langsvaren en die vuurden een knal af. Timo schrok zich rot en sprong een meter uit het water omhoog. Nadat ze weer afgedroogd en aangekleed waren hebben we nog even langs de boulevard gelopen. Ik zou hier best een paar dagen kunnen doorbrengen. We gingen weer naar de auto en stonden op de terugweg voor Tampa in een flinke file.

Onderweg kwamen we langs een grote supermarkt: albertssons. Meteen maar even Yoghurt voor de cruesli gehaald, broodjes, beleg appels en blikjes drinken. We hadden niet echt veel, maar waren wel meteen 30 dollar kwijt! Wij vonden boodschappen voor levensonderhoud nog best duur, en als je het zo bekijkt is het nog best logisch dat mensen met minder geld sneller naar slecht voedsel grijpen. Wij betaalden voor kale broodjes 1 dollar per stuk, terwijl mc Donalds voor die prijs een broodje hamburger heeft ( met beleg en al dus). Wij vinden een gewoon broodje lekkerder, maar als je met minder rond moet komen snap ik wel dat dat ook bepalend zal zijn voor de keuzes die je maakt!

Maar goed, wij aten ook lekker gezond deze avond. Omdat het inmiddels al half 9 was, en er alleen hamburgertenten langs de weg aangegeven werden werd het voor ons ook fastfood! Binnen was het erg koud, dus we aten ons broodje zittend op de stoep op. Natuurlijk werden we wel raar aangekeken maar ach. Pas toen het op was zag dennis dat er om de hoek nog 2 tafels en stoelen buiten stonden. Logisch dat iedereen ons zo vreemd aankeek! Nou ja, het was nu toch al op! Terwijl we terugreden naar Orlando vielen de kinderen in de auto in slaap. Helaas moesten ze op de hotelkamer nog wel even douchen om al het zand van ze af te spoelen.

Dag 2. Zaterdag 26 April 2008

Vanmorgen waren de luikjes van de kinderen om 6.00 uur alweer open. Waarschijnlijk door het tijdsverschil, maar ja, nu ik toch wakker was kon ik mooi even alle kleren die we deze week nodig hebben in kasten leggen. Dat scheelt een hoop gezoek als we ze nodig hebben. Voor 1 koffer hadden we thuis een tsa-slot gekocht, maar die was nu met geen mogelijkheid meer open te krijgen! Hoe we allebei ook probeerden: de koffer was op slot en bleef op slot. We konden niet anders dan ons er bij neerleggen, en gingen wat anders doen. Ineens hoorden we Timo roepen: “hij is open hoor!” Volgens hem hadden we het slot verkeerd om gehouden(?!) fijn zo’n kind!

We gingen op tijd naar beneden voor het ontbijt, maar eenmaal beneden zeiden ze dat we daar een coupon voor nodig hadden. Omdat we dit duidelijk op de reservering hadden staan ging ik het bewijs halen. Wel vreemd: bij de reservering stond het er wel op. maar op het voucher niet!  Bij de balie zeiden ze dat de reservering gemaakt was voor het metropolitan Expres, maar dat het later omgeboekt was naar het metropolitan Resort waar we nu zaten. En hier was het ontbijt niet inbegrepen. Wat een tegenvaller. Door al dat heen en weer geren was het al wat later, en we vonden het wel een beetje zonde van de tijd om nu ergens uitgebreid te gaan ontbijten. Het werden daarom een paar broodjes die we van thuis hadden meegenomen.

Na het ontbijt sprongen we gauw de auto in, om naar Disney’s Animal Kingdom te rijden. We reden eerst de verkeerde kant van de international drive op, maar we waren om half 10 op het parkeerterrein van Disney. Keurig op tijd dus. Voor de ingang gingen de kinderen nog even op de foto met knabbel, en met de luis van “bugslife”. Ondertussen kocht Dennis de tickets. Pas later zagen we dat ze Timo voor onder de 9 had aangeslagen, en dat terwijl hij 11 is, en best lang! Bij de ingang werd er helemaal niet naar gekeken, dus hadden we een mazzeltje.

Als eerste gingen we de Kilimanjaro safari doen.We waren vrij snel aan de beurt, en de tour duurde nog best lang. Rens riep steeds enthousiast welke dieren hij allemaal zag, Timo vond het maar “saai”.

 Na deze tour dronken we even koffie en thee en daarna gingen we kijken bij de show van “finding Nemo” We vonden de show erg mooi. Nu we toch in dinoland waren, keken we daar meteen maar even rond. De kinderen wilden wel in de Primeval whirl. De rij was best lang dus we namen een fastpass en gingen ondertussen vast wat eten ( hadden ze tenminste iets om uit te spugen in de attraktie haha)  Tegen de tijd dat we gegeten hadden konden Dennis, Timo en Rens zó doorlopen. Ik maakte wat foto’s.

Hierna gingen we naar Asia. Timo wilde graag in expedition Everest, Rens vond dit wel erg steil maar wilde wel in de Kali River Rapids. Omdat voor expedition Everest alleen voor heel laat fastpassen gehaald konden worden, deden we dit voor Kali River Rapids, en gingen Dennis en Timo 50 minuten in de rij staan voor Expedition Everest. Ondertussen liep ik met Rens de Maharajah jungle trek en gingen we naar de voorstelling van “It’s tough to be a bug” Rens bleek dit erg eng te vinden, en zat ineens huilend met zijn handen voor zijn ogen. We gingen naar de afspreekplaats en daar stonden Dennis en Timo al. Het wachten had veel korter geduurd, en ze hadden de attraktie gewèldig gevonden.

Op naar Kali River rapids. We zaten er nog niet eens zo heel lang in of Rens en ik kregen een complete golf over ons heen. Natter konden we écht niet meer worden! Gelukkig was het mooi weer, dus even Het shirt en de broek van Rens uitgewrongen en doorlopen. We hebben nog even in Camp Mickey gekeken ( we gingen onderweg even met Lilo en Stitch op de foto) en ondertussen waren de voorbereidingen van de parade in volle gang. De jongens hadden geen zin om daar op te wachten, ze wilden liever even zwemmen bij het hotel. Dat leek ons ook wel wat, dus lagen we om 16.15 heerlijk op ons ligbedje bij het zwembad. Ondertussen zeiden we nog even elkaar hoe heerlijk het was op vakantie te zijn.

Voor het avond eten deden we vanavond niet moeilijk. Het werd Ponderosa, naast het hotel. Rens vond het buffet het einde, wel grappig om te zien hoe hij keurig allemaal groente op zijn bordje had liggen. Maar een muffin en een zelfgetapt ijsje gingen er natuurlijk ook wel in!

 

 

 

 

Vrijdag 25 April 2008

Om 6.00 ging vanmorgen de wekker al. Om files te voorkomen hadden we deze nacht bij mijn ouders geslapen. Mijn moeder zorgde gauw dat er een ontbijtje klaarstond, en zo stonden we om 7.15 frisgewassen om de hoek van mijn ouders huis, bij de bushalte. Volgens mijn vader zou de bus er een half uur over doen om op schiphol te komen, maar 10 minuten later waren we er al! We stonden dan ook veel te vroeg bij de incheck balie van lufthansa, maar volgens een grondstewardess konden we gewoon al in de rij gaan staan. Om precies 8.00 waren we aan de beurt ( onze vlucht kwam zojuist op het bordje erboven te staan). We werden geholpen door een zeer vriendelijke mevrouw. Ik vroeg of ze misschien een stoel bij het raan had, zodat de kinderen tenminste 1 keer het opstijgen konden zien. Bij de lange vlucht zouden we namelijk in het midden zitten. Ze zag dat er op de lange vlucht nog net 2 plaatsjes achter elkaar beschikbaar waren (2×2) bij het raam, en boekte dit meteen voor ons in. Op de korte vlucht kregen we ook 2×2 bij het raam. Geweldig! We hadden niet veel bagage voor met z’n vieren: 72 kg. Na het inchecken gingen we met mijn ouders samen nog een kopje koffie ( en wat lekkers natuurlijk) drinken bij het panoramarestaurant, en op het panoramaterras hebben we nog even naar de vliegtuigen gekeken. Om 9.15 namen we afscheid van mijn ouders en gingen we door de douane. Voor we het wisten was het 11.15 en stegen we op. Om 12.15 kwamen we op Frankfurt aan.

Het was heerlijk om de overstap zo aan het begin van de vlucht te hebben. We waren nog vol energie, en hebben nog even langs wat winkeltjes gelopen en alles verliep heerlijk rustig. Frankfurt is een vrij grote luchthaven, dus we hadden onze tijd vooral nodig om bij de goede terminal te komen. Ook nu verliep alles keurig op tijd. Om half 3 gingen we de lucht in. We zaten in een, volgens mij, vrij modern ( hoe zal ik het noemen…hij zal niet al heel oud zijn geweest in ieder geval) vliegtuig. Mooie grote schermpjes in de stoel voor ons, en alles was van alle gemakken voorzien. Ik heb de film “Juno”gekeken, terwijl Rens naast mij naar Alvin en de chipmunks zat te kijken. Om half 7 Amerikaanse tijd ( dus voor ons half 1 ’s nachts) landden we op Orlando. Omdat wij achterin het vliegtuig zaten, stapten we als allerlaatste uit om als allerlaatsten aan te sluiten in de rij voor de immigrations ( inmiddels konden we gewoon uitzoeken welke douanier we wilden!) De koffers hadden we dan ook zo ( gewoon het restant van de band af plukken) maar toen moesten we nog in de rij voor de huurauto…. Dit duurde wel een uur ( en alleen bij Alamo stond zo’n dikke rij, Hertz, Dollar en Avis hadden niks te doen!) Bij de huurauto’s stond er geen enkele midi suv meer, laat staan de equinox. De eerste de beste die ingeleverd werd was dus voor ons. ( niks te kiezen helaas) Het werd een Toyota RAV4. Onze bagage kon er gelukkig ruim in, maar Dennis vond het wel jammer dat het geen mooiere ( amerikaansere) auto was. Mij maakte het niet uit: we hadden een auto én de bagage paste erin, wat wil je nog meer?

Met horten en stoten (o jee, een automaat, even wennen!) reden we de parkeergarage uit. Dennis wilde steeds zijn koppeling intrappen en dat was dus de rem. Het is een wonder dat er geen ster in het voorruit zat,want ik zat steeds zowat met mijn hoofd tegen het voorruit). We reden vrolijk de verkeerde kant uit. Het was even zoeken, en wennen aan de manier waarop alles hier aangegeven staat, maar uiteindelijk kwamen we bij het hotel aan. Hoera!! Eerst de kamersleutel gehaald want de kinderen waren in slaap gevallen in de auto. Toen we eindelijk allemaal naast de auto stonden kreeg Dennis de sleutel met geen mogelijkheid uit het contakt. Na een poosje kreeg hij het door: de auto stond niet op de p- stand. Toen was het zo gepiept.

Gelukkig had ik de pyama’s van de jongens in de handbagage gedaan, dus in 10 minuten hadden ze tanden gepoetst, pyama aan, en lagen ze in bed. Voor ons ging om half 11 het licht ook wel uit.

Vakantie Amerika 2008

Hallo Iedereen,

Nog een paar weken…dan vertrekken we voor de 2e keer naar Amerika. Op deze weblog wil ik alle voorbereidingen bijhouden, en als het lukt wil ik hier tijdens onze vakantie af en toe op schrijven. We hebben geen laptop, dus het zal afhangen van de aanwezigheid van computers waar wij zijn.

Ons reisschema zal er als volgt uit gaan zien

vrijdag 25 April : we vliegen van schiphol naar Frankfurt, en van Frankfurt naar Orlando

Zaterdag 26 April: Orlando

Zondag 27 April: Orlando

Maandag 28 April: Orlando

Dinsdag 29 April: Orlando

Woensdag 30 April: Orlando

Donderdag 1 Mei: Orlando

Vrijdag 2 Mei: We vliegen van Orlando naar Washington dc. In de middag gaan we Washington vluchtig bekijken, en slapen in de RedRoof inn

Zaterdag 3 Mei: We rijden naar Virginia-beach

Zondag 4 Mei: Virginia Beach

Maandag 5 Mei: Virginia Beach

Dinsdag 6Mei: Virginia Beach

Woensdag 7 Mei: Virginia Beach

Donderdag 8 Mei: Virginia Beach

Vrijdag 9 Mei: Virginia Beach

Zaterdag 10 Mei: Virginia Beach

Zondag 11 Mei: We rijden van Virginia Beach naar Washington dc, vanwaar we naar Schiphol vliegen

Maandag 12 Mei: ’s Morgens komen we weer aan op Schiphol