Vanmorgen werden we ( op aanvraag van ons) om 5.45 gebeld vanaf de receptie: wekservice. Gauw aankleden, slaapgoed in de koffers ( alles paste er nèt in gelukkig) en alles naar de auto gebracht. Het uitchecken ging snel, we hoefde niks te betalen, en dat terwijl we 2 keer naar Virginia Beach en 1 keer naar United airlines hadden gebeld vanaf de kamer! Het vliegveld vonden we ook in èèn keer. Helaas ging het bij het vliegveld nog wel even mis: er missen hier in Amerika regelmatig bordjes bij uitritten e.d. Toen we ergens afgingen ( stond op het bordje) kwamen we boven bij een t-splitsing uit, en daar stond niks meer. Okee, omdraaien dan maar, het was een 2 baans weg. Toen we omdraaiden waren we ineens aan het spookrijden O,jee! Gelukkig konden we gauw omdraaien en zaten we zonder ongelukken weer op de goede kant van de weg. Uiteindelijk kwamen we toch nog bij het verhuurbederijf terecht, hoera!
De auto was snel ingeleverd, en naast onze auto kwam een kruier staan met een grote kar, die onze koffers wel voor een tip naar de inceck balie kon brengen. Ik vroeg hoe hoog die tip moest zijn, en hij zei 10 dollar. Aangezien het gesleep ons van de heenweg nog vers in het geheugen zat, besloten we dit te doen. “hoeven we ook niet te zoeken”lachten we naar elkaar. Onderweg zei de man dat onze koffer volgens hem te zwaar was. Hij mocht 50 pound wegen, en was zo te voelen zwaarder. Wat we wilden, overpakken of boete betalen. Ja, jee, overpakken is leuk, maar waarin dan? De man zei dat we buiten plastic zakken konden kopen. We betaalden hem, en inderdaad bleek de ene koffer te zwaar. We kregen hulp van een lieve medewerkster van United: Maria. Ze adviseerde ons om een extra koffer te kopen, er zat om de hoek een winkel. Ik er natuurlijk als een speer vandoor, maar de goedkoopste koffer was al 70 dollar, meer dan de boete dus. Ik weer terug. Nee, zei Maria, ik bedoelde om de hoek daar is een winkel met allemaal tassen voor 10 dollar. Nou, nog maar een rondje luchthaven dan: Ja, naast de chocoladewinkel zat inderdaad een tassenwinkel. Alles daar was 15 dollar. Haar grootste tas was nog erg klein, maar beter iets dan niets dacht ik in mijn wanhoop. Daar kwam ik aangehold, met de nieuwe tas. “wat een kleintje”zei Maria, “daar past toch niks in?” Door alle stress ( die toch al ruimschoots bij me aanwezig was, maar dat is een heel ander verhaal) en wanhoop kwamen bij mij de tranen. Gelukkig is Dennis niet zo snel van de wijs te brengen, en gooide met behulp van Maria het overgewicht in een grote plastic zak van United. Maria zorgde nog voor extra zakken, zodat alles heel bleef, en zo ging de zak met een sticker erop mee met de bagage. Terwijl we wegliepen, vroegen de andere dames van United of Dennis wel goed op me zou passen ( en natuurlijk schaamde ik me verschrikkelijk dat ik me had laten gaan).
Na alle controles hadden we nog net even tijd voor een ontbijtje ( was ik even blij dat ik de tijd ruim genomen had!) We aten allemaal een egg cheese sandwich, maar er was ook niet veel anders. We zaten dus niet lang bij de gate, of we konden het vliegtuig al in. 2 uur later landden we al op Washington dc. Het was inmiddels 11.00 uur. We hadden al snel onze bagage van de band gehaald ( het was nu wel een hele berg) en namen voor 3 dollar een karretje. Zonde van het geld achteraf, zo ver was het nou ook weer niet naar de shuttleservice voor de huurauto. Met het shuttlebusje werden we naar Alamo gebracht. De vrouw achter de balie vroeg wat voor auto we in Orlando meegekregen hadden. We vertelden dat dit een Toyota 4RAV was, maar die hadden ze hier niet zei ze. We moesten maar in het vak van midi suv zoeken welke auto we wilden. Eenmaal bij dat vak stonden er bijna uitsluitend 4RAV’s ! Dennis wilde liever de Dodge meenemen, maar die stond helemaal in het midden, die kon je niet wegkrijgen daar. De Jeep cherokee leek wel iets minder bagageruimte te hebben, dus namen we toch maar weer de Toyota 4RAV.
Met een zeer onduidelijk kaartje reden we naar Washington. Toen we eenmaal in Washington waren maar mijn goede kaartje uit de tas gehaald, maar we konden de straat er niet op vinden. Na even rondgereden te hebben toch maar gevraagd. Het hotel zat in de 500H straat. Ik keek steeds op de kaart naar 500, maar het bleek dus de H straat nummer 500 te zijn. Ja, toen zag ik hem ook op de kaart staan. We zaten er al vlakbij, en reden er in 1 keer naartoe. We logeerden in het Redroof inn Downtown Washington.
Terwijl Dennis de auto in een parkeergarage parkeerde deden wij vast een korte broek aan, en zodra hij terug was konden we Washington gaan verkennen. Het was inmiddels 14.00 uur. Gewapend met kaart gingen we op weg.
Op de hoek kreeg ik al te horen”mam, ik heb honger”. Geen wonder gezien de tijd, en ons kleine ontbijt. Ik beloofde zodra het kon iets te halen. Het eerste wat we tegenkwamen was Mac Donalds. We namen alleen even een cheeseburger, en gingen weer verder. Een paar hoeken verder zat starbucks “o, lekker Frappuchino” hoorde ik al, en natuurlijk gingen we overstag. Alles bij elkaar toch al zeker 2 straten gelopen en alweer 3 kwartier verder, dat schoot lekker op zo. Maar gelukkig, zover zaten we helemaal niet van de National Mall af. Al snel zagen we in de verte het Capitool opdoemen. Bij de National Mall Staken we over en liepen naar rechts, richting het Washington Monument.
Bij het Washington Monument ging Dennis even kijken of het zin had om kaartjes te halen, de kinderen en ik gingen lekker in het gras zitten. Toen Dennis terugkwam zei hij dat de rij wel erg lang was, dat we beter eerst even verder konden kijken, zoveel tijd hadden we nou ook niet meer. En daar had hij gelijk in. We zetten koers naar het Witte Huis. We zagen dat er mensen dichterbij voor het hek stonden, maar zagen zo gauw niet hoe je daar komen moest, waarschijnlijk moest je dan een ticket hebben. Nou ja, daarvoor zit er een zoom- knop op het fototoestel, het ging prima zo!
Vanuit het Witte Huis liepen we naar het wo 2 Memorial. Dit zag er erg mooi uit, en we hebben er even uitgebreid rondgekeken. Er waren ook een aantal schoolklassen foto’s aan het nemen, dus we ontkwamen er niet aan ze op onze foto’s te hebben. Maar het heeft ook wel weer wat. We liepen langs het water naar het Lincoln Memorial. Aan de overkant zag ik de schoolklas ook die kant oplopen, dus ik versnelde mijn pas wel een beetje. ( arme Rens, hij wilde zo graag naar de kuikentjes kijken…) En gelukkig, we konden nog even foto’s maken zonder een hele groep erop te hebben. We liepen bovenaan de trap nog even om het gebouw heen. Volgens mij was dit helemaal niet de bedoeling, want ik zag niemand dit doen, dus zijn we maar gauw weer terug gegaan. Inmiddels hadden we we dorst gekregen. Het was best warm ( ca 27 graden) en dat in combinatie met het wandelen maakt wel dorstig. Gelukkig vonden we een kiosk daar in de buurt, en omdat er geen stoeltjes vrij waren gingen we maar even op de stoep voor de bussen zitten. Na deze korte pauze vervolgden we onze weg langs de Korea memorial, 1e wo memorial en zo langzamerhand kwam het Capitool ook weer steeds dichterbij. Inmiddels begonnen de kinderen te klagen dat ze zere voeten kregen. Nou mopperen ze haast nooit als we flinke stukken lopen, dus dan moeten ze wel echt moe geweest zijn.
Bij het Capitool namen we nog wat foto’s. Inmiddels was het alweer 18.30, dus we besloten richting hotel te lopen en onderweg ergens een restaurantje op te zoeken. We haalden even gauw geld bij “washingtons oldest bank”( we kunnen steeds maar 60 dollar opnemen, dat schiet lekker op) Wel grappig om ingebeiteld te zien staan “interest on your saving account” dat was destijds schijnbaar helemaal nog niet gebruikelijk, besef je je op zo’n moment dan.
In de 6 street was het enorm druk, helemaal in de buurt van het Verizon center, er was daar zeker wat te doen. alle restaurantjes zaten dan ook bomvol. Uiteindelijk vonden we een plekje bij “Fuddruckers” De naam klonk niet aantrekkelijk, maar het was er best lekker. Het was wel een hamburgertent, maar anders dan mac Donalds ofzo. We moesten een naam doorgeven die ze om zouden roepen als het eten klaar was. We besloten “Dennis” door te geven, omdat dat een bekendere naam is in Amerika. Dennis zag hem “Dannes”opschrijven, en bleef maar een beetje in de buurt hangen. We hadden lekkere hamburgers, jammer dat we er pas toen ze op waren achter kwamen dat je er naar eigen smaak allerlei soorten salade op kon gooien! Dennis zei dat ik ook gewoon wat sla apart kon gaan halen, maar dat zag ik niemand doen, dus dat deed ik ook maar niet.
Toen we bij Fuddruckers over wilde steken zagen we politie auto’s met sirenes een legertank escorteren. Waarschijnlijk gingen ze naar de National Mall, daar hadden we al gezien dat er een soort tentoonstellinkje over het leger stond. Dennis stond dit op zijn gemak te filmen. Ik was even bang dat dit niet mocht ( Staatsgeheimen!!) en hij hierop aangesproken zou worden, maar niemand die op die rare nederlander lette.
Weer een straat verder was de straat afgezet. Overal stonden politie agenten. Dennis wilde toch nog een blokje omlopen om te zien wat er aan de hand was. We zagen politie agenten in kogelvrije vesten lopen, en ze leken wel ergens naar te zoeken bij van die postbusjes met gratis folders. We zeiden tegen elkaar dat er misschien wel een bommelding was geweest. We stonden nog even in de buurt en liepen toen naar het hotel terug.
Gauw de jongens onder de douche gezet, en naar bed gebracht. Zelf haalden we nog wat te drinken van een machine op de gang ( voor maar 1 dollar) en gingen daarna zelf ook douchen ( wat heerlijk, hier hingen 4 handdoeken!) en naar bed.
