Vanmorgen moesten we wel vroeg opstaan. Dennis en ik wilden nog even douchen voor we weggingen, en de laatste spulletjes moesten nog in de koffer. We hebben nog even gezellig met z’n allen ontbeten ( Ray en Ina waren er ook). Op mijn bord lagen allemaal kadootjes voor moederdag. Ik kreeg een lief doosje met snoephartjes, een macaroniketting, en een goud kettinkje met een hartje waarop “love”en aan de ander kant “mam”gegrafeerd stond. Dit had Ellie samen met de kinderen gedaan. wat ontzettend lief! Zowel mijn macaroniketting, als de gouden ketting deed ik om. En toen kwam toch echt het moment van afscheid. Alle koffers pasten gelukkig prima in onze huurauto.
De tranen vloeiden rijkelijk, maar daar gingen we dan toch op weg. De jongens met hun hoedjes van williamsburg op, want die pasten niet in een koffer. We vertrokken om 09.30 en de reis verliep zeer voorspoedig. Om kwart voor 12 zeiden we tegen elkaar dat als we een Arby’s tegen kwamen, we daar zouden lunchen, en natuurlijk kwam die eigenlijk een beetje vroeg voor de lunch. Maar ja, we wilden onze roastbeef ( lekker met de barbecuesaus die er staat) nog wel even een keer gegeten hebben voor we in het vliegtuig stapten dus dan maar een vroege lunch. Mmmm, van ons mag de Arby’s best zijn deuren openen in Nederland hoor! Gauw voor de kinderen aan de overkant bij Mac Donalds een cheeseburger gehaald.
We kwamen half 2 aan bij Alamo, om de huurauto in te leveren. Alles ging prima. In de shuttlebus, met de koffers het vliegveld binnen ( de kinderen reden elk een koffer, dat scheelde) Wel even bij de info balie gevraagd waar we heen moesten. wel grappig; die man zei dat hij de hele dag alleen maar toeristen zag die naar disneyworld geweest waren, dat hij het zo leuk vond om te zien dat wij naar williamsburg waren geweest (dat zag hij aan de hoeden) ik knikte maar lachend, en hield verder mijn mond… We waren snel aan de beurt bij de incheck balie. Geen probleem dat we zo achterlijk veel koffers hadden, en het gewicht was prima. Ik zag andere mensen die te zware koffers hadden, en ik had wel met ze te doen.
Toen nog het hele gedoe met de security check.Alle spullen in de bakken, schoenen uit en… bij mij bleef het alarm afgaan! Door de omroepinstallatie werd om vrouwelijke assistentie gevraagd, en ik moest mee, naar een andere kant. De vrouw die me fouilleerde was wel aardig hoor. Ze vroeg ook of ik mijn ketting voor moederdag gekregen had, en wie hem gemaakt had. Rens wees trots op zichzelf, en de mevrouw zei dat ze hem prachtig vond ( Rens glunderde). Nadat ze met zo’n staaf gecontroleerd had, bleek het misschien toch mijn riem te zijn. Ze hadden gezegd dat ik die niet af hoefde te doen. Eindelijk mocht ik gaan. dennis sloeg zijn arm om me heen “die Il, een crimmineel, wie had dat gedacht!”zei hij lachend.
We hadden nog tijd zát op de vluchthaven. We hebben Ellie even gebeld dat we op de vluchthaven waren, en bij de gate waren ( dat had ze gevraagd) dus die was ook weer gerustgesteld. Er was niet veel op de vluchthaven, dus we namen nog maar even een frappuccino bij Starbucks en gingen vast bij de gate zitten. Daar zaten al heel wat mensen in Florida t-shirts. Het viel wel mee hoe lang we moesten wachten en toen mochten we aan boord.
Dit keer vlogen we met United Airlines, maar het toestel was een stuk minder mooi dan op de heenweg. Hij was gewoon wat ouder. Kleinere schermpjes, en de films werden niet individueel getoond, maar als je een film koos was hij al bezig en kon je er zo invallen. Ik heb lekker een boek zitten lezen, en Timo was op zijn DS aan het spelen. Timo kreeg een kindermenu, ik had tortellini wat best lekker was. Daarna probeerden we te slapen. Dat ging moeizaam. Timo heeft een uurtje of 3 geslapen ( Rens ook zoiets, maar die zat met dennis aan de andere kant van het gangpad) ik misschien 1.
