Vandaag stond het strand op de planning. Na het ontbijt waren wij er helemaal klaar voor, maar Scott was in geen velden of wegen te bekennen. Achteraf bleek hij koffie aan het halen bij seven eleven. Nou ja, toen Scott ook wakker was konden we op weg.
Een plaatsje voor de auto was gelukkig snel gevonden. Het was heerlijk rustig op het strand, en we hadden ons al gauw helemaal geïnstalleerd. Toen de jongens even gauw hun zwembroek aantrokken vond Scott dit maar een nederlandse gewoonte, die hier in Amerika niet kon: ik kon mijn kinderen toch niet in hun blote kont laten staan? Mijn antwoord was dat je veel meer de aandacht op je vestigt als je zo moeilijk zit te friemelen achter een badlaken, als je even gauw je broek wisselt is het gebeurt voor iemand dat in de gaten heeft. Hij moest me daar wel gelijk in geven, maar kon het toch niet normaal vinden.
De jongens stormden meteen de zee in en even later was Rens met ome Scott een zandkasteel aan het maken.
Wat later bedacht Scott dat hij geen zonnebril meehad, dus ging hij er samen met Dennis eentje kopen. Toen ze terugkwamen bleken we een parkeerboete te hebben. Ze waren vergeten om geld in de meter te gooien! De schade was…12.50 als je binnen een week betaalde ( voor die prijs kun je in zandvoort je auto niet eens voor een dag parkeren) en na die week werd het 25 dollar. Ons viel de schade reuze mee, maar Ellie en Scott zaten flink te balen. Toen we al een poosje op het strand zaten begonnen onze magen toch wel wat te knorren, en we bedachten waar we wilden eten. Wij wilden wel een broodje roastbeef eten bij Hardee’s maar die hadden geen roastbeef meer, vertelde Ellie. Daarom gingen we naar Arby’s.
Na een stukje rijden waren we er. Voor de kinderen namen we sandwich ham/ cheese in de veronderstelling dat dit een soort tosti was. Helaas…het bleken 2 koude boterhammen met ham en kaas te zijn. Rens at het gewoon op, maar Timo zat er weer mee te mieren. Wij genoten heerlijk van onze roastbeef en kringelpatat. Na afloop zeiden Dennis en ik tegen elkaar dat we, voor we naar Nederland gingen, nog een keer bij Arby’s wilden eten. Dit is toch wel favoriet bij ons hoor!
We gingen terug naar huis, waar we nog even gezellig wat met z’n allen dronken. Om half 4 werd het tijd om afscheid te nemen van Scott, want die moest weer terug naar huis. Jammer genoeg waren er teveel mensen vrij op zijn werk, waardoor hij niet langer kon blijven. Ik zei dat ik hoopte dat het niet weer 7 jaar zou duren eer we elkaar zouden zien. Scott zei dat zijn bedrijf ook vestigingen in Europa heeft, en dat hij aan het bekijken was of hij niet eens naar Engeland kon gaan. Wie weet, we hopen het natuurlijk! Ellie en Dennis brachten hem naar het vliegveld. ( van Norfolk ging hij geloof ik naar philladelphia, dan naar Las Vegas, en dan naar San Diego. Nee er zat nog een plaats tussen: 4 vliegtuigen om naar de andere kant te komen!)
Als avond eten had Walk crabcakes gemaakt, en kip voor wie het niet lustte. Het was erg lekker. Na het eten gingen we naar de haven, waar Walk van een collega een boot kon lenen. We gingen een boottochtje maken om dolfijnen te kijken. Omdat het avond was, en dan ook nog op zee, trokken we een warm vest aan. Het varen op zich was al erg leuk, helemaal toen we na de brug op volle snelheid mochten. “nu zitten we op de atlantische oceaan”zei Walk na een tijdje. En toen we al wat verder waren zagen we ze inderdaad zwemmen: de dolfijnen. we deden diverse pogingen om ze op de foto te zetten, maar helaas: zodra wij hem afdrukten waren ze alweer in het water verdwenen, en verschenen enkele meters verderop. Na een paar pogingen legden we de camera’s weg, en genoten gewoon van het moment. Iets verderop zagen we er nog veel meer, maar omdat de zee ruiger aan het worden was, en de golven toch al flink hoog waren voor onze boot, moesten we jammergenoeg omdraaien. Maar het was al geweldig dat we zomaar dolfijnen in het wild hebben zien zwemmen! De kinderen vonden het ook helemaal geweldig, en we hebben Walk natuurlijk hartelijk bedankt voor onze boottrip.
