Vrijdag 25 April 2008
Om 6.00 ging vanmorgen de wekker al. Om files te voorkomen hadden we deze nacht bij mijn ouders geslapen. Mijn moeder zorgde gauw dat er een ontbijtje klaarstond, en zo stonden we om 7.15 frisgewassen om de hoek van mijn ouders huis, bij de bushalte. Volgens mijn vader zou de bus er een half uur over doen om op schiphol te komen, maar 10 minuten later waren we er al! We stonden dan ook veel te vroeg bij de incheck balie van lufthansa, maar volgens een grondstewardess konden we gewoon al in de rij gaan staan. Om precies 8.00 waren we aan de beurt ( onze vlucht kwam zojuist op het bordje erboven te staan). We werden geholpen door een zeer vriendelijke mevrouw. Ik vroeg of ze misschien een stoel bij het raan had, zodat de kinderen tenminste 1 keer het opstijgen konden zien. Bij de lange vlucht zouden we namelijk in het midden zitten. Ze zag dat er op de lange vlucht nog net 2 plaatsjes achter elkaar beschikbaar waren (2×2) bij het raam, en boekte dit meteen voor ons in. Op de korte vlucht kregen we ook 2×2 bij het raam. Geweldig! We hadden niet veel bagage voor met z’n vieren: 72 kg. Na het inchecken gingen we met mijn ouders samen nog een kopje koffie ( en wat lekkers natuurlijk) drinken bij het panoramarestaurant, en op het panoramaterras hebben we nog even naar de vliegtuigen gekeken. Om 9.15 namen we afscheid van mijn ouders en gingen we door de douane. Voor we het wisten was het 11.15 en stegen we op. Om 12.15 kwamen we op Frankfurt aan.
Het was heerlijk om de overstap zo aan het begin van de vlucht te hebben. We waren nog vol energie, en hebben nog even langs wat winkeltjes gelopen en alles verliep heerlijk rustig. Frankfurt is een vrij grote luchthaven, dus we hadden onze tijd vooral nodig om bij de goede terminal te komen. Ook nu verliep alles keurig op tijd. Om half 3 gingen we de lucht in. We zaten in een, volgens mij, vrij modern ( hoe zal ik het noemen…hij zal niet al heel oud zijn geweest in ieder geval) vliegtuig. Mooie grote schermpjes in de stoel voor ons, en alles was van alle gemakken voorzien. Ik heb de film “Juno”gekeken, terwijl Rens naast mij naar Alvin en de chipmunks zat te kijken. Om half 7 Amerikaanse tijd ( dus voor ons half 1 ’s nachts) landden we op Orlando. Omdat wij achterin het vliegtuig zaten, stapten we als allerlaatste uit om als allerlaatsten aan te sluiten in de rij voor de immigrations ( inmiddels konden we gewoon uitzoeken welke douanier we wilden!) De koffers hadden we dan ook zo ( gewoon het restant van de band af plukken) maar toen moesten we nog in de rij voor de huurauto…. Dit duurde wel een uur ( en alleen bij Alamo stond zo’n dikke rij, Hertz, Dollar en Avis hadden niks te doen!) Bij de huurauto’s stond er geen enkele midi suv meer, laat staan de equinox. De eerste de beste die ingeleverd werd was dus voor ons. ( niks te kiezen helaas) Het werd een Toyota RAV4. Onze bagage kon er gelukkig ruim in, maar Dennis vond het wel jammer dat het geen mooiere ( amerikaansere) auto was. Mij maakte het niet uit: we hadden een auto én de bagage paste erin, wat wil je nog meer?
Met horten en stoten (o jee, een automaat, even wennen!) reden we de parkeergarage uit. Dennis wilde steeds zijn koppeling intrappen en dat was dus de rem. Het is een wonder dat er geen ster in het voorruit zat,want ik zat steeds zowat met mijn hoofd tegen het voorruit). We reden vrolijk de verkeerde kant uit. Het was even zoeken, en wennen aan de manier waarop alles hier aangegeven staat, maar uiteindelijk kwamen we bij het hotel aan. Hoera!! Eerst de kamersleutel gehaald want de kinderen waren in slaap gevallen in de auto. Toen we eindelijk allemaal naast de auto stonden kreeg Dennis de sleutel met geen mogelijkheid uit het contakt. Na een poosje kreeg hij het door: de auto stond niet op de p- stand. Toen was het zo gepiept.
Gelukkig had ik de pyama’s van de jongens in de handbagage gedaan, dus in 10 minuten hadden ze tanden gepoetst, pyama aan, en lagen ze in bed. Voor ons ging om half 11 het licht ook wel uit.
Categorie: Add new tag
