Dag 18: Maandag 12 Mei 2008

Om 7.10 landde het vliegtuig. Natuurlijk is het altijd een eindje lopen naar de bagageband ( en als je moe bent lijkt dat nog veel verder) maar we hadden nog redelijk snel onze koffers. Laatste stressmoment was de vraag of we eruit gepikt zouden worden met onze enorme stapel koffers, maar er was niemand te bekennen. Wel zag ik bij het deel waar koffers uitgepakt moesten worden een aantal nieuwe nike gympen naast iemands koffer staan. Voor ons een geluk: ze hadden het al druk met anderen.

Meteen vanaf een telefooncel naar mijn ouders gebeld en mijn vader zou eraan komen. We liepen naar de vertrekhal, daar zouden we opgehaald worden ( daar kun je makkelijker even de auto neerzetten om te laden/lossen) Met een minuut of 10 was hij er, met onze auto.( en de koffers pasten allemaal in de achterbak, hoera!) En weer 15 minuten later zaten we weer bij mijn ouders aan een bakkie koffie/ thee. Mijn moeder smeerde een boterhammetje voor ons, en wij lieten de paar foto’s zien die we hadden. Daarna gingen we naar huis.

Thuis zijn we nog even in bed gedoken, en hebben ca 2 uur geslapen ( wekker gezet) Omdat het zulk heerlijk weer was zijn we nog even naar het strandje gegaan. de kinderen kwamen meteen klasgenootjes tegen, dus die vonden het geweldig. We haalden even een makkelijke maaltijd op de terugweg en zijn op tijd naar bed gegaan. Morgen moeten we allebei weer werken, en de kinderen moeten allebei weer gewoon naar school. 

Dag 17: Zondag 11 Mei 2008

Vanmorgen moesten we wel vroeg opstaan. Dennis en ik wilden nog even douchen voor we weggingen, en de laatste spulletjes moesten nog in de koffer. We hebben nog even gezellig met z’n allen ontbeten ( Ray en Ina waren er ook). Op mijn bord lagen allemaal kadootjes voor moederdag. Ik kreeg een lief doosje met snoephartjes, een macaroniketting, en een goud kettinkje met een hartje waarop “love”en aan de ander kant “mam”gegrafeerd stond. Dit had Ellie samen met de kinderen gedaan. wat ontzettend lief! Zowel mijn macaroniketting, als de gouden ketting deed ik om. En toen kwam toch echt het moment van afscheid. Alle koffers pasten gelukkig prima in onze huurauto.

De tranen vloeiden rijkelijk, maar daar gingen we dan toch op weg. De jongens met hun hoedjes van williamsburg op, want die pasten niet in een koffer. We vertrokken om 09.30 en de reis verliep zeer voorspoedig. Om kwart voor 12 zeiden we tegen elkaar dat als we een Arby’s tegen kwamen, we daar zouden lunchen, en natuurlijk kwam die eigenlijk een beetje vroeg voor de lunch. Maar ja, we wilden onze roastbeef ( lekker met de barbecuesaus die er staat) nog wel even een keer gegeten hebben voor we in het vliegtuig stapten dus dan maar een vroege lunch. Mmmm, van ons mag de Arby’s best zijn deuren openen in Nederland hoor! Gauw voor de kinderen aan de overkant bij Mac Donalds een cheeseburger gehaald.

We kwamen half 2 aan bij Alamo, om de huurauto in te leveren. Alles ging prima. In de shuttlebus, met de koffers het vliegveld binnen ( de kinderen reden elk een koffer, dat scheelde) Wel even bij de info balie gevraagd waar we heen moesten. wel grappig; die man zei dat hij de hele dag alleen maar toeristen zag die naar disneyworld geweest waren, dat hij het zo leuk vond om te zien dat wij naar williamsburg waren geweest (dat zag hij aan de hoeden) ik knikte maar lachend, en hield verder mijn mond… We waren snel aan de beurt bij de incheck balie. Geen probleem dat we zo achterlijk veel koffers hadden, en het gewicht was prima. Ik zag andere mensen die te zware koffers hadden, en ik had wel met ze te doen.

Toen nog het hele gedoe met de security check.Alle spullen in de bakken, schoenen uit en… bij mij bleef het alarm afgaan! Door de omroepinstallatie werd om  vrouwelijke assistentie gevraagd, en ik moest mee, naar een andere kant. De vrouw die me fouilleerde was wel aardig hoor. Ze vroeg ook of ik mijn ketting voor moederdag gekregen had, en wie hem gemaakt had. Rens wees trots op zichzelf, en de mevrouw zei dat ze hem prachtig vond ( Rens glunderde). Nadat ze met zo’n staaf gecontroleerd had, bleek het misschien toch mijn riem te zijn. Ze hadden gezegd dat ik die niet af hoefde te doen. Eindelijk mocht ik gaan. dennis sloeg zijn arm om me heen “die Il, een crimmineel, wie had dat gedacht!”zei hij lachend.

We hadden nog tijd zát op de vluchthaven. We hebben Ellie even gebeld dat we op de vluchthaven waren, en bij de gate waren ( dat had ze gevraagd) dus die was ook weer gerustgesteld. Er was niet veel op de vluchthaven, dus we namen nog maar even een frappuccino bij Starbucks en gingen vast bij de gate zitten. Daar zaten al heel wat mensen in Florida t-shirts. Het viel wel mee hoe lang we moesten wachten en toen mochten we aan boord.

Dit keer vlogen we met United Airlines, maar het toestel was een stuk minder mooi dan op de heenweg. Hij was gewoon wat ouder. Kleinere schermpjes, en de films werden niet individueel getoond, maar als je een film koos was hij al bezig en kon je er zo invallen. Ik heb lekker een boek zitten lezen, en Timo was op zijn DS aan het spelen. Timo kreeg een kindermenu, ik had tortellini wat best lekker was. Daarna probeerden we te slapen. Dat ging moeizaam. Timo heeft een uurtje of 3 geslapen ( Rens ook zoiets, maar die zat met dennis aan de andere kant van het gangpad) ik misschien 1.

Dag 16:Zaterdag 10 Mei 2008

Vanmorgen was Walk pannekoeken aan het bakken toen we uit bed kwamen. Ik had liever geen pannekoeken ( mijn maag reageert niet zo goed op die vettigheid op mijn nuchtere maag merk ik), dus voor mij een broodje, maar de rest smulde er lekker van.

wij wilden vanmorgen naar de midgetgolf bij het strand gaan. Natuurlijk wilden beide kinderen wat anders, Timo piratengolf, Rens Junglegolf. Hoewel wij de junglegolf mooier vonden besloten we Timo te laten kiezen omdat we de laatste keer voor een idee van rens hadden gekozen. Het zonnetje scheen heerlijk, en bij de eerst baan wist dennis zijn golfballetje al zwemles te geven. Gelukkig hing er een net. Langzamerhand zagen we de lucht steeds grijzer worden, dus we kregen wel het idee dat we op moesten schieten als we die bui niet in ons nek wilden hebben.

Maar gelukkig was het niet meteen een racepartij. We hebben nog wel alle beurten droog uit kunnen spelen. Rens vond het helemaal niet eerlijk: nou had ie een keer de meeste punten had ie nog verloren! We probeerden nog uit te leggen dat het bij midgetgolf om de minste punten ging, maar hij snapte er niks van.

We wilden graag lunchen bij Arby’s maar die konden we niet vinden. dan maar bij Hardee’s die hadden we ook nog niet gehad. Het werd voor mij een hamburger met champignons. Ook lekker. ( maar niet zo lekker als de roastbeef van Arby’s)Na de lunch brachten we de kinderen naar Opa en Oma ( Ellie en Walk) zodat wij met z’n tweetjes nog de laatste dingen in de mall konden kopen. ( toch maar 2 korte spijkerbroeken, en na een week twijfelen toch maar die allstars) Eigenlijk wilde ik nog verjaardagsspullen voor Rens kopen die ik bij de grote dollarshop had gezien, maar we moesten om 4 uur terug zijn. Volgens Dennis gingen we dat redden. Alleen duurde het even voor we erachter waren waar die ook alweer zat. Maar we vonden hem wel. Op het laatste nippertje dus toch nog de spullen die ik wilde hebben.

We waren 16.05 terug, nog best op tijd dus. Er was inmiddels al visite. Ellie had wat vrienden uitgenodigd die ons nog wilden zien. We maakten kennis met de zoon van Rose. Een erg aardige jongen. Hij sprak redelijk goed Nederlands, dat was wel leuk om te horen. Ondertussen kwam er een soort buffet op tafel. Iedereen had wat meegebracht ( alleen wij niet) Het was gezellig, maar ik ging om 19.30 wel de kinderen onder de douche zetten, want morgen zou het een lange dag worden.

Toen iedereen weg was hebben we met behulp van de weegschaal de koffers ingepakt. We konden gelukkig 2 koffers van Ellie lenen zo konden we het mooi verdelen. Toen Dennis met alle plastic zakken binenkwam die nog in de auto lagen, hoorden we oma zeggen “oh my gosh, he’s moving in!” We moesten natuurlijk verschrikkelijk lachen. Volgens mij had niemand het verwacht, maar alles kwam keurig in de koffers terecht. Walk begon nog doodleuk over de eerste keer dat ze naar Nederland gingen en “Ellie alles meenamen wat ze bezaten”. Nou ik weet toevallig, dat als zij zelf terug gaan er ook de nodige kilo’s kaas e.d meegaan hoor!

Dag 15: Vrijdag 9 Mei 2008

We begonnen vandaag in de wallmart voor de 1 uur service. Wij zeiden dat we graag naar de grote wallmart wilden, en daar gingen we heen. Wisten wij veel dat die aan de hele andere kant van Virginia Beach zat, anders hadden we dat natuurlijk nooit gezegd! We zaten geloof ik wel een half uur in de auto. Als eerste hebben we de foto’s besteld, en er valt altijd genoeg te zien om dat uur mee te vullen. Tegen de tijd dat het uur om was lag het karretje aardig vol met spullen. ( deze zinnen zal ik onthouden voor sinterklaas…) We brachten de spullen thuis,eer we daar waren was het lunchtijd. Daarna gingen we nog even naar de mall om wat spullen te kopen wat gisteren niet gelukt was.Helaas verkochten ze de spijkerbroek van Timo niet in zijn maat. We kochten wel wat Gap t-shirts. Ik kocht even een leuk juwelendoosje voor mijn eigen moeder voor moederdag ( die had ik gisterenavond gezien toen ik met Leah in dat winkeltje was) Nog even een milkshake gedronken, en nog even langs toys’r'us voor een spelletje die Rens nergens anders kon vinden.

Toen we weer thuiskwamen waren Ina en Ray inmiddels aangekomen. Ina hadden we ook al 5 jaar niet gezien, dus dat was wel leuk. We gingen eten bij de pizzeria, waar Walk 3 hele grote pizza’s bestelde die we met z’n allen konden verdelen. Eerst vroegen ze wat wij wilden, maar dat is heel moeilijk te zeggen als je ergens nooit komt, en niks weet van de maten enzo. Het was erg gezellig zo met z’n allen.

Dag 14: Donderdag 8 Mei 2008

Vandaag gingen we naar de mall. Ellie en oma gingen mee, en als eerste gingen we op zoek naar een spijkerbroek voor Dennis. Eerst penny’s , ze hadden daar heel veel levi’s in de uitverkoop, maar helaas waren het allemaal hoge modellen. Toen Dennis er bij de kassa naar vroeg zei de man dat het alleen te bestellen was. Ze stonden wel in de catalogus, maar lagen niet in de winkel. de man snapte ook niet waarom, het was toch een erg populaire broek zei hij.

We gingen nog even wat winkels langs, en aten lunch bij subway. Ik kreeg van Ellie een setje van een horloge en een armband, alvast voor mijn verjaardag ( in september!) en Dennis een cd (Dennis is in Februari jarig, maar dit is makkelijker dan opsturen, nu weet ze tenminste waar we van houden) We kochten nog een trainingspak voor Rens en daarna ging Ellie met oma en met de kinderen naar huis, terwijl wij verder winkelden.

We liepen in een winkel: Steve&barry’s, en daar was alles 8,95. Voor ons dus 6 euro! Dennis vond een model spijkerbroek die hij wel wilde, en 2 korte broeken. Ik trok nog even gauw een leuk jurkje uit het rek (” voor dat geld kun je hem zelf nog niet maken”zou mijn moeder zeggen).  Bij de Disneyshop nog 2 t-shirts als souvenirs voor anderen gekocht. We besloten ons geluk eens te beproeven bij Dillards, maar onderweg kwamen we ook Gap tegen. Daar ook maar even naar binnen. Voor Dennis zagen we niks, maar wel een goed model spijkerbroek voor Timo: lekker smal, en maar 20 dollar. Morgen dus nog maar even terug.Bij Dillards vonden we eindelijk zijn maat spijkerbroek. Of tenminste..bijna. met een maat 30/34 en een maat 31/36 kwamen we heel gelukkig de winkel uit. Zo kwamen we nog redelijk op tijd terug.

We aten vanavond met z’n 12-en. Samen met Brenda, Mark en de kinderen. Brenda en Mark zouden morgen voor een weekend weggaan, en we hadden elkaar haast nog helemaal niet gezien! We aten Taco’s en Tortilla’s. De kinderen vonden het ook erg gezellig, en ik zat eindelijk even met Brenda te praten. Nog veel te kort, volgende keer dat we daar zijn moet ik maar een keer met Brenda gaan winkelen ofzo.

Na het eten ging ik nog even met Ellie en Leah naar de mall. We moesten wat bestellen voor Brenda ( voor moederdag) en een uur later ophalen. In die tussentijd reden we even naar de Wallmart om voor de kinderen wat foto’s na te bestellen zodat ze die dinsdag op scholl konden laten zien. Volgens Ellie zou het een dag duren, maar toen we later op de bon keken zouden ze pas op 12 mei klaar zijn. Dan zijn we al thuis! Dan maar bestellen bij de 1 uur service, nadat we alles weer doorlopen hadden bleek er geen papier in te zitten. Nou ja, dan morgen maar weer terug! Hierna nog even terug naar de mall. Het was nog niet klaar! Volgens mij zagen ze ons, en kwamen ze erachter dat ze het vergeten waren. Het werd in ieder geval ter plekke geregeld. Eindelijk konden we weer naar huis. Nog even afscheid genomen van Mark, Brenda en de kinderen want die zien we niet meer. 

Dag 13: Woensdag 7 Mei 2008

We hadden een gebroken nacht vannacht. Om 2.00 lag Rens te snurken, en zat Timo rechtop in zijn bed te schreeuwen dat Rens daar mee op moest houden. Ik denk dat de hele straat wakker werd van Timo’s geschreeuw, behalve Rens. Ik heb Rens op zijn zij gelegd, en toen hield hij op met snurken. Om 6.00 werd ik weer wakker. Dit keer omdat de heren vonden dat de ochtend begonnen was, en op hun DS aan het spelen waren. Helemaal uitgerust waren we dus niet. Na ons ontbijt ( boterhammetje kaas of hagelslag, en een plakje ontbijtkoek!) even douchen, en om 10.00 gingen we de deur uit naar de Chessepeak baybridge. Eerst is dit een brug, daarna een tunnel en dan weer een stuk brug. De brug schijnt 16 miles lang te zijn dus dit impossante stuk bouwwerk wilden we wel even zien.

Over de brug was er een wildlife refuge, en daar parkeerden we de auto. Bij het visitors center haalden we een kaartje, en maakten daar een wandeling. Eerst langs een vlinderpad, ondanks het feit dat het nog niet echt vlindertijd is zagen we een paar mooie ( grote!) exemplaren vliegen. We kwamen onder een bruggetje door waar we een nestje zwaluwen vonden, en daarna volgdens we het pad welke ons een uitzichtpunt beloofde. We kwamen bij een houten trap aan en terwijl Dennis en ik naar boven gingen, bleven de kinderen bij oma op het bankje beneden.

Voor we naar beneden gingen zagen we een roofvogel rondvliegen. Natuurlijk liet hij zich niet fotograferen, en eenmaal beneden zagen we nog net een slang ( adder) in de struiken wegschieten.

Jammergenoeg moesten we inmiddels wel weer zo’n beetje terug, want Ellie zou om 14.00 bezoek krijgen. Anders hadden we hier vast nog wel even rondgekeken. We gingen dus weer dezelfde route terug, en keken nog even naar de enorm grote brug.

 

 

We reden nog even langs de farm fresh om broodjes en broodbeleg te halen. We zagen taarten en cake in allemaal gifkleuren ( neon), en bedachten dat dat een leuke traktatie zou zijn voor kinderen die geen kleurstoffen mogen. Rens begon keihard te gillen omdat hij ineens levende kreeften in een bak zag.

We waren nog niet koud binnen, of de kennis van Ellie die zaterdag de foto’s genomen had kwam er al aan. Hij liet de foto’s op de computer zien, maar hij had ook een stapeltje proefafdrukken. We hebben even opgeschreven welke wij graag willen hebben.

Toen Leah en Aiden binnenkwamen ging Ellie een “teaparty”met ze houden in de tuin. Wij gingen ondertussen even naar de dollarshop. We zagen leuke dingen voor de bruiloft van mijn collega en voor traktatie als Rens zijn kinderfeestje heeft. We kwamen om een uur of 5 terug, en Ellie dacht al dat we naar de mall geweest waren. Niet dus, wij kunnen gewoon héél goed winkelen samen!

Ellie kookte een lekkere maaltijd, en daarna gingen we met de kinderen naar de boulevard. We wilden graag foto’s laten maken in ouderwetse kleding. We gooiden wat geld in de parkeermeter en hadden het winkeltje al gauw gevonden. We keken in een boek wat voor soort foto’s we wilden doen. Rens wees een cowboy aan, en zo keken we het boek wel een paar keer door. Uiteindelijk werden het cowboys, en kreeg ik een enorme jurk aan en een hoed op mijn hoofd. We deden verschillende poses, want ik zei dat ik een foto zonder wapens wilde, maar de kinderen wilden natuurlijk mèt. Het was wel erg grappig om dit te doen. ( tussendoor moest Dennis nog wel even terug rennen om de parkeermeter bij te vullen trouwens) We namen 1 grote foto ( zonder wapens, maar Dennis had nog wel zijn riem met kogels om!) en 2 kleintjes met. We wilden nog even een ijsje nemen en langs de boulevard lopen maar de ijsjes waren zó belachelijk duur, dat het een mc flurry bij mc Donalds werd (ook lekker hoor)

 

Dag 12: Dinsdag 6 Mei 2008

Vandaag vroeg uit de veren. walk had een vrije dag genomen van zijn werk, en vandaag gingen we naar williamsburg en Jamestown. De laatste keer dat we hier waren zijn we eerst naar Yorktown geweest, daarna naar Jamestown en als laatste zijn we door Williamsburg gereden maar er was toen geen tijd meer om er doorheen te lopen. Van Jamestown hadden we de parkkant gezien, en niet het museumdeel met de schepen werd ons gezegd, dus vandaar dit uitstapje.

Allereers gingen we naar Williamsburg. In het visitorscenter keken we wat een kaartje kostte om alle winkeltjes binnen te kunnen gaan. Dit bleek 40 dollar per persoon te kosten, en we besloten dat de buitenkant van de winkeltjes vast ook erg leuk waren. We maakten een wandeling door het zgn platteland, en kwamen toen bij de stad terecht. Het was erg leuk om door Williamsburg te lopen. Overal zagen we rijtuigjes, en mensen in klederdracht. We gingen vragen was het zou kosten om een ritje in een rijtuigje te maken. Omdat wij geen kaartjes hadden zou dat 20 dollar per persoon zijn voor een kwartier, dus 120 dollar met z’n allen voor een kwartier! Dit vonden we wel een beetje te gek worden, dus gingen we gewoon te voet door het plaatsje.

We kochten wel even later in een winkel een hoed voor de jongens, die ook vrij prijzig waren, maar ach, we hadden inmiddels zoveel bespaard… Timo vond ineens een paar meter later dat hij voor gek liep met zijn hoed, dus liep Dennis er de rest van de dag mee op zijn hoofd.

 

Na Williams burg reden we naar Jamestown waar we eerst in een heel oud restaurantje onze lunch namen. Wij namen huisgemaakte kippensoep met brood, de kinderen deelden een cheeseburger. Na het eten aten we ook nog “homemade pie”en toen waren de maagjes wel weer eens gevuld. Bij het museum van Jamestown gingen Ellie en Walk op een terras wat drinken terwijl wij daar gingen kijken. ( Ellie is niet zo goed ter been, dus al deze stukken lopen redt ze niet) We hebben in het park een indianendorpje bekeken, en kwamen daarna bij de boten aan. Ik weet niet hoe het kwam, maar ik was flink duizelig, en ben niet verder dan het dek gekomen, en vanaf een schaduwrijk plekje alles bekeken. Dennis moest natuurlijk ieder hoekje en gaatje van het schip zien, en Timo week niet van zijn zijde ( dus later zag ik op de foto’s alles wat ik had “moeten zien”)

Nadat we bij de boten hadden gekeken gingen we het fort in. Hier kon je een oud kerkje van binnen bekijken, de kinderen konden een soort harnasjes uit die tijd aan doen ( vonden ze erg leuk) en een musketier liet zien hoe zijn geweer geladen werd en hoe hij daarmee schoot. Dit was voor de kinderen meteen een hoogtepunt van de dag. Langzaamaam zijn we weer terug gelopen, en reden we weer terug naar Virginia Beach.

We haalden oma even op, en gingen uit eten in een steakhouse. We hebben erg lekker gegeten. Walk bestelde vooraf een soort bloem van gefrituurde uienringen ( wel vet, maar wel lekker). Ik nam een combo van steak en spareribs, en natuurlijk had Dennis spareribs. Ik bestelde er een zoete aardappel bij. Ik wist nog van 8 jaar geleden dat ik dat toen zo lekker vond. Natuurlijk ook hèèl ongezond ( met boter en suiker!) maar wel erg lekker.

Dag 11: Maandag 5 Mei 2008

Vandaag stond het strand op de planning. Na het ontbijt waren wij er helemaal klaar voor, maar Scott was in geen velden of wegen te bekennen. Achteraf bleek hij koffie aan het halen bij seven eleven.  Nou ja, toen Scott ook wakker was konden we op weg.

Een plaatsje voor de auto was gelukkig snel gevonden. Het was heerlijk rustig op het strand, en we hadden ons al gauw helemaal geïnstalleerd. Toen de jongens even gauw hun zwembroek aantrokken vond Scott dit maar een nederlandse gewoonte, die hier in Amerika niet kon: ik kon mijn kinderen toch niet in hun blote kont laten staan? Mijn antwoord was dat je veel meer de aandacht op je vestigt als je zo moeilijk zit te friemelen achter een badlaken, als je even gauw je broek wisselt is het gebeurt voor iemand dat in de gaten heeft. Hij moest me daar wel gelijk in geven, maar kon het toch niet normaal vinden.

De jongens stormden meteen de zee in en even later was Rens met ome Scott een zandkasteel aan het maken. Wat later bedacht Scott dat hij geen zonnebril meehad, dus ging hij er samen met Dennis eentje kopen. Toen ze terugkwamen bleken we een parkeerboete te hebben. Ze waren vergeten om geld in de meter te gooien! De schade was…12.50 als je binnen een week betaalde ( voor die prijs kun je in zandvoort je auto niet eens voor een dag parkeren) en na die week werd het 25 dollar. Ons viel de schade reuze mee, maar Ellie en Scott zaten flink te balen. Toen we al een poosje op het strand zaten begonnen onze magen toch wel wat te knorren, en we bedachten waar we wilden eten. Wij wilden wel een broodje roastbeef eten bij Hardee’s maar die hadden geen roastbeef meer, vertelde Ellie. Daarom gingen we naar Arby’s.

Na een stukje rijden waren we er. Voor de kinderen namen we sandwich ham/ cheese in de veronderstelling dat dit een soort tosti was. Helaas…het bleken 2 koude boterhammen met ham en kaas te zijn. Rens at het gewoon op, maar Timo zat er weer mee te mieren. Wij genoten heerlijk van onze roastbeef en kringelpatat. Na afloop zeiden Dennis en ik tegen elkaar dat we, voor we naar Nederland gingen, nog een keer bij Arby’s wilden eten. Dit is toch wel favoriet bij ons hoor!

We gingen terug naar huis, waar we nog even gezellig wat met z’n allen dronken. Om half 4 werd het tijd om afscheid te nemen van Scott, want die moest weer terug naar huis. Jammer genoeg waren er teveel mensen vrij op zijn werk, waardoor hij niet langer kon blijven. Ik zei dat ik hoopte dat het niet weer 7 jaar zou duren eer we elkaar zouden zien. Scott zei dat zijn bedrijf ook vestigingen in Europa heeft, en dat hij aan het bekijken was of hij niet eens naar Engeland kon gaan. Wie weet, we hopen het natuurlijk! Ellie en Dennis brachten hem naar het vliegveld. ( van Norfolk ging hij geloof ik naar philladelphia, dan naar Las Vegas, en dan naar San Diego. Nee er zat nog een plaats tussen: 4 vliegtuigen om naar de andere kant te komen!)

Als avond eten had Walk crabcakes gemaakt, en kip voor wie het niet lustte. Het was erg lekker. Na het eten gingen we naar de haven, waar Walk van een collega een boot kon lenen. We gingen een boottochtje maken om dolfijnen te kijken. Omdat het avond was, en dan ook nog op zee, trokken we een warm vest aan. Het varen op zich was al erg leuk, helemaal toen we na de brug op volle snelheid mochten. “nu zitten we op de atlantische oceaan”zei Walk na een tijdje. En toen we al wat verder waren zagen we ze inderdaad zwemmen: de dolfijnen. we deden diverse pogingen om ze op de foto te zetten, maar helaas: zodra wij hem afdrukten waren ze alweer in het water verdwenen, en verschenen enkele meters verderop. Na een paar pogingen legden we de camera’s weg, en genoten gewoon van het moment. Iets verderop zagen we er nog veel meer, maar omdat de zee ruiger aan het worden was, en de golven toch al flink hoog waren voor onze boot, moesten we jammergenoeg omdraaien. Maar het was al geweldig dat we zomaar dolfijnen in het wild hebben zien zwemmen! De kinderen vonden het ook helemaal geweldig, en we hebben Walk natuurlijk hartelijk bedankt voor onze boottrip.

Dag 10: Zondag 4 Mei 2008

Vanmorgen werden we wakker van de geur van pannenkoeken en wafels. Ellie had ze gebakken, en er stonden aardbeien, bosbessen en slagroom op tafel om erop te doen. Samen met Ellie en Scott zaten we aan tafel voor het ontbijt. Walk was er niet, die moest met zijn auto naar de garage en was daarom al weg.Aan tafel werden de plannen voor die dag besproken.

Vanmiddag zouden we naar het strand gaan om een familiefoto te gaan maken. Iedereen zou om 14.00 aanwezig zijn. Na de foto zouden we thuis met z’n allen barbecuen.

Vanmorgen was er nog wel even tijd om te winkelen. Omdat iedereen op de foto een wit shirt en een spijkerbroek aanmoest, en Dennis niks wits had, gingen we even naar de Wallmart. We keken meteen even naar een Nintendo DS voor de jongens, maar omdat we ’s morgens bij het ontbijt in een folder van toys’r'us hadden gezien dat je er daar een gratis startpakket bijkreeg, besloten we ze daar te kopen. Gelukkig vond Dennis een wit overhemd met korte mouwen. Daarna dus nog naar de Toys’r'us. We bleken niet goed gelezen te hebben; dat starterspakket kreeg je alleen als je meteen een of ander spelletje erbij kocht. Het werden dus alleen de gameboys. Van oma kregen ze er meteen nog een spelletje bij, en Rens kocht er nog eentje van zijn eigen geld.

Niet lang nadat we terug waren, kwamen Margareth, Cody en Jimmy binnen. Al snel waren Mark, Brenda en de kinderen er ook, en wij waren er natuurlijk allemaal al. In optocht reden we naar het strand. Dennis zag een parkeerplaats waar hij volgens Scott niet mocht staan ( want je mag niet dichter dan zoveel meter bij een brandbluspaaltje staan) Volgens Mark mocht het wel, en omdat Mark brandweerman is, zou hij het wel weten.

Aan het strand werd een hele serie foto’s geschoten: foto van alleen onze kinderen, wij vieren, alleen de kinderen van Brenda en Mark, hun vijven, opa en oma met kleinkinderen,alleen de kleinkinderen, Ellie en Walk met Dennis, Scott en Brenda, alleen Dennis, Scott en Brenda, met z’n allen etc. Het was wel jammer dat de zon zo fel was, want iedereen staat zijn ogen stijf dicht te knijpen, maar anders werd de kwaliteit natuurlijk niet goed. Het moeilijkst was het nog bijna om een foto van de 3 kinderen ( Brenda, Scott en Dennis) te maken, omdat de heren zo zaten te klieren samen. De kleinkinderen waren heel wat braver!

Na de fotoshoot reden we terug naar huis, waar de barbecue werd aangestoken. Alle kinderen gingen samen aan een tafel in de tuin zitten, dat zag er heel gezellig uit. ( en de ouders natuurlijk maar lopen met de hamburgers en hotdogs) Het was erg gezellig zo met z’n allen.

Dag 9: Zaterdag 3 Mei 2008

Om half 8 worden we wakker, we hebben prima geslapen op de nieuwe bedden van het hotel ( daar stond een bordje over op ons hoofdkussen gisteren). Nadat we aangekleed zijn, gaan we even ontbijten. Het hotel heeft alleen van maandag t/m vrijdag een ontbijt, dus we moeten het ergens anders vinden. Het wordt de Dunckin Donuts. Als we aankomen zwaait een man ( een zwerver denken we) loyaal de deur voor ons open. We willen allemaal een flatbread met ham en kaas ( dat is een soort tosti op naanbrood), kopje koffie en thee erbij en we gaan aan de bar voor het raam zitten. Het smaakt ons prima. Dennis graait vast wat kleingeld bij elkaar om onze “portier”straks in zijn handen te drukken. Het valt ons op dat we de enige zijn die bij ons ontbijt zitten, bijna iedereen haalt het op en gaat weer weg. De portier loopt naar de kassa mevrouw om al zijn losgeld voor briefjes om te wisselen, en is daarna weg. ( zeker genoeg verdiend voor vandaag).

Na ons ontbijt halen we de auto op bij de parkeergarage. We halen de koffers op, en bellen naar Ellie dat we eraan komen. Het is inmiddels half 10, dus we denken er rond enen te zijn. Volgens Walk moeten we 5 uur reistijd rekenen, maar we zullen wel zien. Nu we weten waar we zitten, en ik  het goede kaartje in mijn hand heb, rijden we heel makkelijk naar de snelweg.

Onderweg zien we bij de fastfoodketens heel vaak de Hardees staan. Die waren we in Florida niet zoveel tegengekomen. We herinneren ons dat ze daar vorige keer van die heerlijke roastbeef broodjes hadden. Om een uur of half 1-kwart voor 1 komen we aan bij Virginia Beach. Ik heb helemaal geen routebeschrijving mee, dus we zouden kijken waar we zouden bellen. Als we een afslag “Lynnhavenparkway”zien staan, komt ons dit vaag bekend voor. We besluiten eraf te gaan. Aan het eind van de afrit maar naar rechts. Als we rechts allemaal ketens als Taco bell etc zien staan gaan we er af om te kijken of we ergens kunnen bellen. We zien ineens ook een Wallmart, daar zijn openbare telefoons, dus daar maar heen. Terwijl Dennis naar een telefoon loopt vraag ik aan een passerend stel of ze de straat kennen waar we heen moeten. De man haalt zijn tomtom uit de auto maar kan de straat niet vinden. ( ondertussen een leuk gesprekje met deze mensen; ze wonen pas 2 jaar in Virginia Beach en ze komen uit Texas, ze moeten zelf ook alles nog opzoeken op de kaart) Dennis vraagt of hij het nummer zo moet draaien of met een 0, en krijgt de mobiel van de man in zijn handen gedrukt, dat hij daar maar mee moet bellen. We blijken heel dicht bij Ellie te zitten, ze komt eraan om ons te halen. We willen de man nog wat geven voor het telefoontje maar dat wil hij niet hebben. We bedanken hem hartelijk en lopen naar buiten om op Ellie te wachten.

Na een poosje wachten komt ze eraan. Natuurlijk duiken de kinderen meteen bij oma in de auto, en wij rijden achter haar aan. Walk en Scott zijn even lunch aan het halen bij een sub in de buurt. Ze komen iets later dan ons aan, en we eten gezellig wat met elkaar. Wat leuk om iedereen weer te zien! Brenda en de kinderen zijn inmiddels ook binnen gekomen, en de kinderen mogen bij haar in het zwembad zwemmen. Terwijl we de bagage nog aan het organiseren zijn, sta ik dus te zoeken naar de zwembroeken. We drinken nog wat bij Brenda in de tuin  en geven iedereen de kadootjes die we meegenomen hebben. Om 4 uur roept Walk al “opschieten”.

We gaan namelijk met Walk mee naar een personeelsfeest, het is een dinercruise. Eigenlijk zouden we de kinderen meenemen, maar die willen liever bij tante Brenda en de kinderen blijven. Tijd om even te douchen en optutten is er dus niet; gauw wat anders aan en gaan. Tegen vijven komen we aan in de haven van Portmouth aan, waar Walk zich rot zoekt waar hij moet wezen. Hij ziet ook nog geen bekenden. Scott belt even naar Brenda om te kijken naar de uitnodiging. Dan wordt het duidelijk: we hoeven hier pas om 18.00 uur te zijn! Nou ja, we zijn in elk geval op tijd. We drinken nog even wat in een restaurantje, en daar komen na een tijdje ook de eerste collega’s van Walk aandruppelen. Iedereen is met 2 personen, Walk is de enige die zijn hele familie meegenomen heeft (dit had hij van tevoren gevraagd hoor, hij had gezegd dat hij best wilde komen, maar dat zijn zoons uit Californië en Holland over waren. Toen mochten we mee)

Pas tegen half 7 gaan we de boot op. We zitten al te geinen dat we blij zijn dat we het nog nèt gehaald hebben allemaal. Aan boord wordt er een buffet geopend met broodjes, barbecue ( nee, niet zo’n rokend apparaat, dit is vlees op een lokale manier bereid), gebraden kippenpoten, aardappelsalade, bonensoep,muffins etc. Als we voldoende gegeten hebben gaan we naar boven, het buitendek op.

Het is een heerlijk zwoele avond, zodat het heerlijk blijft om buiten te zijn. Walk wijst aan waar hij werkt en waar hij gewerkt heeft, en vertelt wat over de dingen die we zien. We komen ook langs erg mooie huizen, en praten een beetje bij met Scott. Volgens mij hebben we elkaar al 7 jaar niet echt meer gesproken ( hooguit een paar woorden gewisseld per telefoon met kerst of nieuwjaar). Het is al donker als we aanmeren, en we hebben een hele gezellige avond gehad. Tegen tienen zijn we weer thuis. Brenda heeft de jongens inmiddels naar bed gebracht, en ze slapen al.

Brenda vertelt nog even dat Timo een paar engelse woorden zei waarvan ze dacht “hoor ik dit nou goed? Zegt hij dat echt?” Ze had tegen hem gezegd dat hij die taal niet mocht gebruiken. Dennis en ik schamen ons wel een beetje. De kinderen pikken van alles op in tekenfilmpjes en op het schoolplein, maar ze weten zelf niet eens wat ze zeggen. Morgen maar even een hartig woordje met ze spreken!